‘Geen coalitie met GroenLinks!’

Zondagnacht bepleitte landelijk voorzitter Rutger de Ridder in het programma Nieuwsuur een coalitie tussen VVD, D66 en GroenLinks, hetgeen hij een goede optie noemde voor een middenkabinet. Een onverstandige en gevaarlijke keuze, voor Nederland én voor de JOVD.

Regeren is compromissen sluiten, dat weet de VVD beter dan wie dan ook. Afgelopen twee kabinetsperiodes heeft de VVD zowel met het CDA en de PVV als met de PvdA samengewerkt. Beide partnerschappen waren niet ideaal, maar zo werkt het spelletje nu eenmaal: partijen moeten er samen uitkomen. Dat neemt niet weg dat de verschillen tussen partijen in sommige gevallen kleiner zijn dan in andere gevallen. Je hoeft de partijprogramma’s en het stemgedrag in de Tweede Kamer er maar op na te slaan om te zien dat bijvoorbeeld de PvdA en de SP aan één kant van het spectrum staan, en partijen als de VVD en het CDA aan de andere kant.

Bondgenoten

Belangrijk bij het sluiten van coalities is ook dat er grenzen worden getrokken. Als een partij te ver en te enthousiast meegaat met haar coalitiegenoot verliezen de stemmers van die partij het vertrouwen. Op die manier verloor de PvdA in Rutte II haar geloofwaardigheid door op issues over zorg en uitkeringen teveel toe te geven aan de VVD, en verloor de VVD veel steun door op cruciale thema’s als immigratie, belastingen en de EU niet eens moeite te doen haar verkiezingsprogramma waar te maken.

De VVD komt na de verkiezingen van over minder dan twee maanden waarschijnlijk in een ingewikkelde situatie terecht. Er ontstaat waarschijnlijk een rechtse meerderheid, maar door de onwrikbaarheid van de PVV is het onwaarschijnlijk dat die uit zal monden in een coalitie. De logische bondgenoten zullen dan de mede-centrumrechtse CDA en de mede-liberale D66 zijn.

Daar is Landelijk Voorzitter Rutger de Ridder het nu echter niet mee eens. Hij wil, in plaats van met het immer bestuurlijke CDA, liever in zee met GroenLinks.

GroenLinks is geradicaliseerd

Nee Rutger, samenwerking met GroenLinks levert geen middenkabinet op. We hebben het hier over een partij die nog nooit regeringsverantwoordelijkheid heeft weten te nemen door haar radicale karakter, zelfs toen de nog enigszins liberale en pragmatische Femke Halsema aan het roer van de partij stond. Nu staat Jesse Klaver aan het roer, een man die nauwelijks weet hoe je het woord ‘’pragmatisme’’ spelt en liever als een soort linkse Narcissus voor de spiegel doet alsof hij het liefdeskind van Barack Obama, Justin Trudeau en Karl Marx is. Groenlinks is op de golf van uit Amerika geïmporteerde politieke correctheid geradicaliseerd tot een echte social justice warrior-partij: men is trots voorstander van het afschaffen van Zwarte Piet, het invoeren van vrouwenquota en het massaal binnenlaten van kansarme (zielige!) immigranten.

GroenLinksers hebben een bijzonder interessante filosofie. Terwijl stemmers in de hele westerse wereld het vertrouwen in de politiek kwijt zijn en uit boosheid en onmacht op populistische partijen en politici stemmen gooien de GroenLinksen van deze wereld er een schepje bovenop. In plaats van de zorgen van mensen die hun samenlevingen onherstelbaar zien veranderen door massa-immigratie weg te nemen door er iets aan te doen kiezen zij ervoor op een hautaine en arrogante manier te reageren. ‘’De samenleving heeft een probleem met institutioneel racisme, seksisme en islamofobie’’, zeggen ze, of iets dergelijks. Het resultaat van deze houding is, sinds de verkiezing van Donald Trump als president van de Verenigde Staten, voorspelbaar: een collectieve middelvinger van het klootjesvolk, of in de woorden van Hillary Clinton, de deplorables.

Door samen te werken met GroenLinks zou de VVD doodleuk meedoen aan dat dédain. Dit terwijl de VVD in 2012 met een uiterst realistisch programma nog in staat was veel van die deplorables weg te lokken bij de PVV. In mijn vorige artikel legde ik uit dat de enige manier om het populisme succesvol te bestrijden is om het overbodig te maken. De VVD is veel beter in staat om de problemen van PVV-stemmers op te lossen dan de PVV zelf. De VVD erként die problemen zelfs al: het plan-Azmani staat garant voor solide asielbeleid, de EU moet volgens het verkiezingsprogramma alleen draaien om economie en van linkse hobby’s blijft, als het aan VVD’ers alleen zou liggen, weinig over. Het enige dat de partij moet doen om te winnen is laten zien dat ze toewijding wil tonen om deze issues ook echt op te lossen.

Tot D66 zijn we welhaast veroordeeld en dat is niet het einde van de wereld. Het CDA is een logische aanvulling die het op belangrijke standpunten grotendeels met de VVD eens is. In plaats daarvan flirt de JOVD volgens onze landelijk voorzitter echter liever met links. GroenLinks, wel te verstaan.

Morele verantwoordelijkheid

Ook voor de JOVD is dit geen verstandige keuze. Kiezersonderzoeken van TNS-NIPO tot Maurice de Hond wijzen uit dat de PVV ook onder jongeren de populairste partij is. Onze generatie is het vertrouwen in de politiek net zo goed kwijt. De JOVD is de enige relevante seculier-rechtse politieke jongerenorganisatie. Het is onze morele verantwoordelijkheid voor de toekomst van Nederland om rechtse jongeren weer liberaal te maken. Door GroenLinks te omarmen doet de JOVD haar deuren voor deze mensen echter dicht. Ze kiest er in plaats daarvan voor om te vissen in de vijver van hoogopgeleide progressief-liberale jongeren. Daar is de concurrentie echter groot: de JD en zeker DWARS, nu met de populariteit van Jesse Klaver, domineren die doelgroep.

Begrijp me niet verkeerd: progressief-liberalen horen net zo goed thuis bij de JOVD als rechtse jongeren. Wat de JOVD sterk maakt is dat het een brede politieke leerschool is. De debatten en discussies zijn veel interessanter dan bij puur partizaanse PJO’s als de JD, DWARS en het CDJA omdat iedereen vertegenwoordigd is, van progressief-liberalen tot sociaal-liberalen in de traditie van John Stuart Mill, tot D66-achtige types, tot VVD-middenweggangers tot Hayekiaanse klassiek-liberalen, tot libertariërs in de tradities van zowel Mises als Rothbard. Er lopen zelfs wat verdwaalde sociaal-conservatieve, objectivistische en populistische mensen rond. Al deze jongeren zijn trots om zichzelf liberaal te noemen, en hebben daarvoor ieder verschillende liberale kernprincipes. Het mooie van het liberalisme is dat het niet één kernbron heeft, zoals het socialisme Das Kapital heeft en de christendemocratie de Bijbel. Het liberalisme is een multipolaire ideologie die vanaf Aristoteles en zijn ideeën over het potentieel van individuen is aangevuld en is vormgegeven door ontelbare bronnen en denkers.

Rare rechtse vogels

Door op een coalitie met GroenLinks aan te sturen  doet de JOVD bij monde van haar landelijk voorzitter geen eer aan haar interne diversiteit. Ik weet zeker dat de meeste JOVD’ers niet zitten te wachten op (en deze begrippen komen letterlijk van GroenLinks) een verbod op geurkaarsen, een Piketty-belasting en verplichte etnische diversiteit bij topfuncties, in plaats van gewoon de beste kandidaat te kiezen.

Ik sluit mijn stuk dan ook af met een boodschap voor de deplorables van de JOVD: rechtse jongeren die nu twijfelen lid te worden of te blijven van de JOVD moeten niet opgeven, maar gewoon blijven komen. Alleen door hun inbreng is het karakter van de JOVD zo interessant. Als voorzitter van de afdeling Rijnmond weet ik als geen ander dat er nog genoeg rare rechtse vogels rondlopen bij de JOVD. Laten we ook deze gekke GroenLinks-frats zien als een kans om mooie discussies te voeren over wat liberalisme voor ons betekent en waar de wereld heen moet.

image sources

  • jovd groenlinks tamara paas: Tamara Paas

2 reacties

  1. Wat een verstandig stuk. Groenlinks is Alinsky-tactics all-the-way. Daar krijg je in een coalitie grote problemen mee. Watermeloenen, groen van buiten, rood van binnen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *