Een libertijns tegengeluid

“Those who would give up essential liberty, to purchase a little temporary safety, deserve neither liberty nor safety.” – Benjamin Franklin

COVID-19 houdt de samenleving al tijden in haar greep. Scholen en bedrijven zijn dicht, feestjes en evenementen gaan niet door en mensen werken gedwongen vanuit huis. Wanneer je ook maar één stap buiten de deur zet, word je naar de sociale guillotine gebracht. Je kunt niet langer doen en laten wat je zelf wilt. De tijd van eigen keuzes maken is voorbij. En waarom eigenlijk? Zijn deze maatregelen het allemaal wel waard? Of draven we langzaam door?

Uit recente cijfers blijkt dat hoogstens 1,4% van de geregistreerde coronapatiënten overlijdt, dit is vele malen lager dan de 3,8% die aanvankelijk door de WHO werd verwacht. Het percentage sterfgevallen onder alle geïnfecteerden ligt zelfs nog vele malen lager. Het coronavirus treft vooral ouderen en zwakkeren, het verlies aan levensjaren is door deze epidemie daarom relatief beperkt. Statistisch gezien verliest een coronadode gemiddeld 15 jaar van zijn of haar leven. Dat is veel minder dan de 30 of 40 jaar die bij SARS of ebola verloren gaan. In 2018 waren er ruwweg 10.000 griepdoden in Nederland. De kans is klein dat het coronavirus deze cijfers zal overtreffen.

Aan elk mensenleven hangt – hoe cru het ook klinkt – een prijskaartje. In de literatuur wordt daar verschillend over gedacht. Prijzen variëren tussen de ca 100.000,- en een miljoen. De huidige Nederlandse maatregelen gaan daar ver overheen en zullen onze economie een gigantische klap bezorgen. Volgens het Centraal Planbureau is een recessie onvermijdelijk, en dat terwijl het juist net zo goed ging met de Nederlandse economie. De kans is groot dat we in een onoverzienbare financiële depressie terecht zullen komen. De schade zal oplopen tot tientallen, zo niet honderden miljarden. Mensen raken hun baan kwijt, en mensen van pakweg boven de 45 zullen waarschijnlijk nooit meer opnieuw een baan vinden. En waarvoor? Het is van belang dat we de relativiteit niet uit het oog verliezen.

Ook ik zou het vreselijk vinden om mijn moeder of mijn beste vriendin aan deze ziekte te verliezen. Maar ik ben ook van mening dat je je individuele leed niet kunt meenemen in de algehele berekening. En als we naar het totaalplaatje kijken, heiligt het doel in dit geval niet de middelen.
Vrijheid is het allerbelangrijkste wat we hebben. In Nederland hebben we de vrijheid om te doen en laten wat we willen. Of althans, dat hadden we. Sinds de invoering van de coronamaatregelen kunnen we niet meer naar het werk of met vrienden afspreken. Gezellig samen boodschappen doen of de hond uitlaten is een doodzonde. We doen afstand van datgene dat het állermeeste waard is: onze vrijheid. De vrijheid waar onze voorouders zo hard voor geknokt hebben. Vrijheid van vergadering, vrijheid van vereniging en het recht op demonstratie. Van grondrechten zomaar veranderd in strafbare feiten. De nieuwe model-noodverordening van de Nederlandse veiligheidsregio’s geeft de gemeente zelfs de bevoegdheid op te treden tegen bijeenkomsten binnenshuis. Dit is een enorme schending van het huisrecht van artikel 12 Grondwet. De huissfeer is een privésfeer.  De overheid zou zich daar nooit en te nimmer mee mogen bemoeien. De grenzen worden hier finaal overschreden. Het verlies van een aantal levens weegt niet op tegen de vrijheid van de massa. Zelfs niet als dat mijn leven is, of dat van een dierbare.

Wat maakt het coronavirus dan zo gevaarlijk? Dat is niet de letaliteit, maar de media. We leiden aan mediageile massahysterie. Dagelijks om 15.00 komt het RIVM met een update over het aantal nieuwe besmettingen en het aantal doden. Dit aantal neemt elke dag exponentieel toe waardoor er een soort algehele paniek veroorzaakt wordt. Maar stelt u zich eens voor dat we hetzelfde zouden doen met griepgevallen. Zoals ik al eerder zei zijn er in 2018 10.000 mensen aan het normale griepvirus overleden. 400.000 mensen kregen dat jaar de griep. Stelt u zich eens voor dat de media dat allemaal zou rapporteren. Dan vallen deze coronacijfers plots mee.

Ik erken ten zeerste dat het tekort aan IC-bedden een probleem is. Echter moesten in de vorige grote griepgolf van 2018 veel ziekenhuizen ook een opnamestop afkondigen omdat ze de stortvloed aan grieppatiënten niet meer aan konden. Dit is geen corona-probleem, maar een algemeen probleem. Er moet gewerkt worden aan de IC capaciteit in Nederlandse ziekenhuizen, maar de burger al haar vrijheden ontnemen is hiervoor absoluut niet de oplossing.

In tijden van oorlog sturen we onze jonge knapen naar het front om te vechten onze vrijheid. Nu geven we onze vrijheid op voor om een aantal levens te redden. Een gering aantal levens. Met een nog geringer aantal verloren levensjaren. Natuurlijk is elke dood betreurenswaardig, en is de dood het ergste wat men kan overkomen. Maar het leven van de massa op de stil zetten en de economie een doodsklap verkopen om de dood van een aantal te voorkomen? Dat mist alle proportie.

 

2 reacties

  1. Er staat in het AD van vandaag waarom het nou júist niet te vergelijken is met de griep van 2018. Ja bij beiden gingen veel mensen dood. Maar bij Covid-19 zijn de symptomen veel heftiger. Op het hoogtepunt van de griepgolf lagen er 361 mensen aan de beademing. Nu al meer dan 750. Niemand is immuum voor Covid-19, voor de griep wel. Doe je niets, zoals de auteur voorstelt, lopen de IC’s nog voller. En had ze een beetje het nieuws gevolgd, wist ze dat de helft van de mensen op de IC onder de 50 is. Dat is niet zo bij de griep. Bij de griepgolf in 2018 viellen er 9444 doden in 18 weken tijd. Als je een beetje hebt opgelet zie je dat dit er in Italië al 10.000+ zijn, in 5-6 weken tijd.

  2. Typisch dat deze opinie anoniem gepubliceerd wordt, maar soit. Een paar punten:
    1) mensen durven niet te consumeren (consumentenvertrouwen is gekelderd), dus er is nog steeds economische schade als de overheid speciaal voor de libertariërs de coronamaatregelen loslaat. In Amerika nam bijvoorbeeld het aantal bezoeken aan restaurants en bioscopen al af alvorens gouverneurs maatregelen afkondigden. Dat brengt me op punt 2:
    2) de enige manier om de economie te herstellen is dus om vertrouwen te kweken bij de burger dat het virus onder controle is. Als die het vertrouwen verliest gaat een ‘heropening’ nog veel langer duren.
    3) de vrijheid van de een houdt op waar deze de vrijheid van de ander schendt (doordat deze ziek wordt door andermans toedoen), en dat valt mijns inziens geen prijskaartje aan te hangen.

Laat een reactie achter op Chris van den Kieboom Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.