Van Roosevelt tot Trump: Obama als einde van een tijdperk

De republikeinse partij is gesticht op het fundament van progressivisme, rassengelijkheid en vrijheid, erfgenamen van Abraham Lincoln. De democraten waren conservatieven, geestelijk opvolgers van Andrew Jackson, die zijn slaven hoogstpersoonlijk zweepslagen toebracht. Tegenwoordig herkennen we dit beeld totaal niet, de rollen lijken eerder omgedraaid. Dit is allemaal voortgekomen uit een politieke aardverschuiving in het begin van de twintigste eeuw.

In de jaren 1900 tot en met de jaren 1920 hadden de VS zeven presidenten, waarvan twee iconisch zijn geworden. De eerste was in zijn eigen tijd al iconisch en is ook vereeuwigd op Mount Rushmore: president Theodore Roosevelt. Met zijn achternaam heeft hij in de geschiedenis stevige concurrentie gekregen als groot president. Toch was zijn imago zo sterk dat de langstzittende president, die Amerika door de crisis van de jaren ’30 en de Tweede Wereldoorlog leidde, niet als Roosevelt, maar FDR te boek staat. Bijna ieder kind heeft zelfs ooit wel eens een knuffel[1] naar Roosevelt vernoemd. Buiten zijn imago om, was Roosevelt als president ‘een beetje zo-zo’. Inhoudelijk was hij echter heel progressief.

Roosevelts opvolger, Taft, was wat conservatiever en profileerde zich (na door Roosevelt het Witte Huis in te zijn gelanceerd) ook als de neutralisator van Roosevelt. Dit gaf in 1912 ruimte voor de tweede iconische president uit die tijd: Woodrow Wilson. Wilson was een progressieve democraat. Tegenwoordig lijkt dat niet vreemd, maar destijds was het schokkend. De vorige democratische president, Grover Cleveland, was conservatief en koos steevast partij voor de bedrijven. De verkiezing van Wilson was dus een grote ommezwaai voor de partij. Door in het gat van de progressieve republikeinen te springen, werden de democraten ook progressief.

Roosevelt is een sleutelfiguur in de ontwikkeling van het Amerikaanse politieke landschap gebleken, op een manier waarop slechts Thomas Jefferson en Abraham Lincoln zijn gelijken zijn. Momenteel lijkt de geschiedenis zich te herhalen. Een charismatische, progressieve president, die door velen in hun hart is opgenomen, wordt opgevolgd door iemand die dat tegen probeert te werken. Het hele politieke landschap identificeert zich aan de hand van die president, de medestanders en de tegenstanders.

Nu is het niet Roosevelt, maar Barack Obama. Dit jaar gaat de strijd weer om Obama, al doet hij niet mee. Naarstig wordt de volgende Obama gezocht, in diens vicepresident Joe Biden, nota bene. Dat is onbegonnen werk en misschien moet de nieuwe Obama wel, net als in 1912, helemaal niet uit de democratische hoek komen, maar juist uit de republikeinse. Op zijn vroegst weten we in 2024 wat er gaat gebeuren, want de volgende termijn, wordt de vierde termijn van de idee Obama.

[1] Theodore Roosevelt is de naamgever van de teddybeer

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.