Excuses

Ja, dat is wat sommige mensen graag zouden willen ontvangen van de Nederlandse Staat. Historisch gezien is het nog relatief kort geleden dat de Nederlandse Staat het toestond om mensen met een donkere huidskleur, gebrandmerkt en geboeid te verkopen op een markt. Nou blijkt diezelfde Nederlandse Staat nog steeds te bestaan. Hoogstwaarschijnlijk leest u deze tekst er momenteel zelfs in. Dit jaar wordt de oude rakker om en nabij 440 jaar oud, op leeftijd dus. De meeste mensen worden gematigder op oudere leeftijd en beginnen terug te blikken op hun misdragingen in hun domme, jonge twintiger jaren. Het is nooit te laat voor excuses. Dus, Nederlandse Staat, wordt het niet eens tijd?

Beetje een onbeleefde vraag misschien, maar wat bent u eigenlijk? Wat is de Nederlandse Staat voor een verschijnsel? Er zijn veel definities te vinden van de Nederlandse Staat, maar de officiële en meest bekende is toch wel dat de Nederlandse Staat een rechtspersoon is met een monopolie op het legitiem gebruiken van geweld. Logisch uiteraard, omdat er een rechtszaak tegen aangespannen moet kunnen worden en het zich moet kunnen verdedigen tegen andere staten. De Nederlandse Staat kan in dat geval dus individuele verantwoordelijkheid nemen; iets wat hoog in het vaandel staat bij de VVD en dus ook bij de gewilde excuses-aanbieder: premier Rutte. Maar neen, de excuses voor het slavernijverleden bleven uit. Zo zei meneer Rutte in de Tweede Kamer dat het te lang geleden is en dat het voor polarisatie kan zorgen in de samenleving. Slappe-hap argumentatie dus, op één argument na. Die hij niet gaf in de Kamer, maar ergens in de buitenlucht aan een journalist, maar daar kom ik later op terug.

Uiteraard, theoretisch gezien zijn de argumenten voor excuses sterk. Maar als ik aan de Nederlandse staat denk, zie ik geen oude man of vrouw met grijs haar voor me. Ik zie een wat afgebrokkeld stenen tuinhuis voor me – waarin politici, rechters en wat ambtenaren aan het kletsen zijn rondom geel kaarslicht. Eind jaren 1700 en begin jaren 1800 zaten andere ambtsbekleders rond het gele kaarslicht te kletsen en waren de gespreksonderwerpen een stuk weerzinwekkender. Gelukkig zijn die dan ook dood, maar het ambt wat ze bekleedden niet. En als je dat ambt op je neemt, neem je dus ook de verantwoordelijkheid op je van voorgaande ambtsbekleders. Dus werd ik door Ivo Opstelten in 2011 onterecht belaagd met waterkanonnen, dan zou mevrouw Zegerius nu nog verantwoordelijkheid dragen, en excuses kunnen maken.

Maar moet de hele Staat gezamenlijk excuses maken (trias politica), dan moeten die dus gemaakt worden namens de rechterlijke, wetgevende, uitvoerende macht en… daar krijg je het in de buitenlucht gegeven argument van Rutte: dus ook namens andere staatsvormen. Vóór de grondwet van Thorbecke was de Nederlandse Staat totaal anders ingericht, en dus is die ambtelijke verantwoordelijkheid ook niet meer waterdicht. Het stenen tuinhuis werd gerenoveerd en er kwamen dakkapellen met tuttig spikkel-gordijn voor de ramen voor de pasgeboren parlementaire democratie.

Door de renovatie van het stenen tuinhuis, en de visie van de advocatuur en rechterlijke macht – die dan precies willen weten voor welke daden precies en naar wie je precies excuses zou moeten maken – ben ik niet voor excuses. Laten we meer leren met z’n allen over die tijd. Volgens mij heb je meer aan een aparte landelijke feestdag maken van Keti Koti (als het volk één gelovige feestdag dan wilt loslaten, anders veroorzaak je BBP verlies en dat doet mij JOVD-hartje dan weer pijn) dan aan de ene familie wel excuses kunnen aanbieden, maar aan de andere (die hetzelfde leed is aangedaan) niet. Kortom: excuses op de gewilde manier lijken mij het gehele leed wat is aangedaan niet te dekken.

Dit bericht delen....
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.